Σημαντικές επισημάνσεις στην Γραμματική των Λατινικών Γ' ΓΕΛ

 

1. Τις μετοχές μέλλοντα των ρημάτων: 

alo, alui, al(i)tum, alere (3) - aliturus, -a, um

absum, afui, - , abesse - afuturus, -a, -um

cerno, crevi, cretum, cernere (3) - conspectus, -a, -um (<conspicio)

insto, institi, -, instare (1) - instaturus, -a, -um

ruo, rui, rutum, ruere (3) - ruiturus, -a, -um

όσα έχουν να κάνουμε με γέννηση και θάνατο:

morior, mortuus sum, mortuum, mori (3, 15) - moriturus, -a, -um

nascor, natus sum, natum, nasci (3) - nasciturus, -a, -um

orior, ortus sum, ortum, ori (3, 15) - oriturus, -a, -um 

pario, peperi, partum, parere (3, 15) - pariturus, -a, -um

2. Τις προστακτικές ενεργητικού ενεστώτα των ρημάτων: 

dico -  dic

duco - duc

fero - fer

facio - fac (αλλά adficio → adfice)

3. Την κλητική ενικού των κυρίων ονομάτων β' κλίσης και του filius, -ii/-i.

Sulpicius → Sulpici (όχι Sulpicie)

filius → fili 

Και την κλητική ενικού του ουσιαστικού deus που γίνεται dive. 

4. Τον σχηματισμό των παραθετικών:

α. του επιρρήματος του επιθέτου magnus, -a, -um 

magnopere/magno opere, magis, maxime

β, του επιρρήματος από το επίθετο facilis, -is, -e και celer, celeris, celere 

facile, facilius, facillime (όπως αντίστοιχα και τον υπερθετικό του επιθέτου facillimus και όχι facillisimus) 

celeriter, celerius, celerrime

γ. του επιρρήματος από το επίθετο parvus, -a, -um 

non multum/paulum, minus, minime

5. Ως παθητικό του facio χρησιμοποιείται το fio. 

6. Τα ονόματα Patro, Plato και Zeno σχηματίζουν δεύτερο τύπο στην αιτιατική σύμφωνα με την ελληνική γλώσσα: Patrona, Platona και Zenona. 

7. Η αόριστη ουσιαστική αντωνυμία δανείζεται τύπους από την αντωνυμία nullus, nulla, nullum.