Θέματα και ενδεικτικές απαντήσεις Πανελλαδικών Εξετάσεων 2026 - Νεοελληνική Γλώσσα και Λογοτεχνία

Θέματα και ενδεικτικές απαντήσεις Πανελλαδικών Εξετάσεων 2026 - Νεοελληνική Γλώσσα και Λογοτεχνία

ΚΕΙΜΕΝΟ 1 

Μια παγκόσμια σύγχρονη κρίση μοναξιάς   

Μια δομική αλλαγή συντελείται σχεδόν παντού, ταυτόχρονα. Για πρώτη φορά στη σύγχρονη ιστορία, η πλειονότητα των κρατών, αναπτυγμένων και αναπτυσσόμενων, βρίσκεται κάτω από το «όριο αναπλήρωσης» των 2,1 παιδιών ανά γυναίκα, προκειμένου ένας πληθυσμός να διατηρείται δημογραφικά σταθερός χωρίς μετανάστευση. Σε 66 χώρες, συμπεριλαμβανομένης της Ελλάδας, ο μέσος όρος είναι τώρα πιο κοντά στο 1. Σε άλλες, πλησιάζει όλο και πιο επικίνδυνα το μηδέν.  Εδώ και χρόνια, πολιτικοί και αναλυτές αντιμετωπίζουν την υπογεννητικότητα ως πρόβλημα πρωτίστως οικονομικής φύσης. Η ακρίβεια, η εργασιακή επισφάλεια, το υψηλό κόστος στέγασης, η ελλιπής κρατική στήριξη προς τους γονείς και η δυσκολία συνδυασμού καριέρας και οικογένειας -ιδίως για τις γυναίκες- θεωρούνται οι βασικές αιτίες. Όμως, πλέον δεν αρκούν για να εξηγήσουν τις παγκόσμιες διαστάσεις του φαινομένου. Δημογράφοι επισημαίνουν ότι η κρίση γεννητικότητας έχει εξελιχθεί σε κρίση των σχέσεων, με ριζική αλλαγή προτύπων και αντιλήψεων στην ψηφιακή εποχή. Στους «New York Times», η Άννα Λουί Σάσμαν, συγγραφέας και δημοσιογράφος με ειδίκευση σε θέματα φύλου, οικονομίας και αναπαραγωγής, σκιαγραφεί μια διάχυτη υπαρξιακή αβεβαιότητα στις τάξεις των νέων ενηλίκων. Συμβαίνει σε μια «εποχή πολυκρίσης», παρατηρεί, εν μέσω κλιματικής αλλαγής, γεωπολιτικής και οικονομικής αστάθειας, διεύρυνσης των ανισοτήτων και του τρόπου με τον οποίο η τεχνητή νοημοσύνη μετασχηματίζει τις κοινωνίες.  Προς επίρρωση1 των ανωτέρω, έρευνα των «Financial Times» βάσει ανάλυσης δεδομένων -από δημογραφικά αρχεία έως αναζητήσεις στην Google- καταγράφει μια χρονική σύμπτωση της πιο πρόσφατης δημογραφικής κατάρρευσης σε πολλές χώρες με τη χρήση των smartphones. Έχουν αλλάξει τον τρόπο αλληλεπίδρασης των νέων, ενόσω τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης καλλιεργούν εξιδανικευμένα πρότυπα σχέσεων, εμφάνισης και επιτυχίας. Έτσι, δημιουργούν μη ρεαλιστικές προσδοκίες που αυξάνουν τα επίπεδα μοναξιάς, κοινωνικής απομόνωσης και ψυχολογικής δυσφορίας, αλλά και ένα αναδυόμενο ιδεολογικό χάσμα μεταξύ νέων ανδρών και γυναικών, κυρίως μεταξύ όσων δεν έχουν πανεπιστημιακή εκπαίδευση. Στο πλαίσιο αυτό, χωρίς ουσιαστικές παρεμβάσεις, όπως υπογραμμίζει ο συντάκτης της έρευνας, Τζον Μπερν-Μέρντοχ, η γήρανση του πληθυσμού «επιβαρύνει την αύξηση της παραγωγικότητας και τη βελτίωση του βιοτικού επιπέδου».  

 1. επίρρωση: ισχυροποίηση, ενίσχυση       

[Μαργαρίτα Βεργολιά, εφημερίδα ΤΑ ΝΕΑ, 23.5.2026, ελαφρώς συντομευμένο και διασκευασμένο]. 

ΚΕΙΜΕΝΟ 2 

[Τα νιάτα και τα γεράματα]  

Λέγεται συνήθως ότι τα νιάτα είναι επαναστατικά, αγαπούν τις μεγάλες καινοτομίες, απαιτούν ριζικές λύσεις, δεν δέχονται συμβιβασμούς· και αυτό πραγματικά είναι η χάρη και η δόξα τους. Λέγεται ακόμη ότι τα γεράματα είναι κατά κανόνα συντηρητικά, ηλικία των συμβιβασμών, ότι τα χρόνια εκείνα ο άνθρωπος και στις εχθρότητες και στις συμπάθειές του είναι μαλακός· ότι δεν προσέχει τις πολύ λεπτές αποχρώσεις, βλέπει μονάχα τα βασικά χρώματα· δεν μετακινείται προς νέες καταστάσεις, άγνωστες, αδοκίμαστες ακόμη. Και τούτο είναι αληθινό, έως ένα σημείο τουλάχιστο. Μπορούμε μάλιστα με αυτά τα μέτρα να προσδιορίζομε τα γεράματα της μικρής ηλικίας και τα νιάτα της μεγάλης ηλικίας. Γιατί υπάρχουν και νέοι συντηρητικοί, συμβιβαστικοί, υποχωρητικοί, που δεν αγαπούν ό,τι πρόκειται να τους βγάλει έξω από τα καθιερωμένα. Όπως αντίθετα υπάρχουν και γέροντες ριζοσπαστικοί, που νεάζουν στις σκέψεις και στα αισθήματα, που ενθουσιάζονται για τις επαναστατικές καινοτομίες κ.τ.λ. Τα δύο λοιπόν στρατόπεδα υπάρχουν και μακάρι να διαχωρίζονται ανάλογα με την ηλικία των σταυροφόρων τους. Γιατί χρειάζονται και τα δύο· είναι απαραίτητα για την υγεία του κοινωνικού σώματος. Αλίμονο στις κοινωνίες που αποτελούνται μόνο από «νέους» (στα νεύρα και στις ιδέες) ανθρώπους που διαρκώς καλπάζουν ορμητικά προς τα εμπρός. Και αλίμονο πάλι στις κοινωνίες που είναι καμωμένες μόνο από «γέροντες» (στα μυαλά και στα χέρια) που τρέμουν κάθε μεταβολή και την καταριώνται. Ευλογημένες είναι κείνες που έχουν και τις δύο κατηγορίες πολιτών· η ιστορία χρειάζεται και τα δυο ρεύματα.   

[Ε. Π. Παπανούτσος, Πρακτική Φιλοσοφία, απόσπασμα από το κεφάλαιο «Τα γερατειά», σσ. 174-175, Αθήνα, 2008, εκδ. Νόηση] 

ΚΕΙΜΕΝΟ 3 

Ο Ανδρέας Εμπειρίκος στο ποίημά του «Ποιος ζει και ποιος πεθαίνει» συνδέει τη ζωή με τη χαρά και την αγωνιστικότητα. 

Αρκεί.  

Χτύπα τη θλίψη καταγής 

Και πέταξε το μαράζι στα σκουπίδια. 

Πρέπει να πολεμήσης να χαρής 

Κι ακόμα να χαρής 

Κι όχι να πίνης ξύδι -όποιος κι αν στο δίνει 

Τώρα σου πρέπει μέλι 

κι ένα ποτήρι γιομάτο «δε με μέλλει»1 

Ορθό-κοφτό σαν βλύσμα2 κραυγής γλάρου 

Πρέπει να γυμνωθής 

Κι αν στολιστής να στολιστής με αχάτη3. 

Πρέπει να νιώσης όλες τις ηδονές που σε τραβάνε 

Μα πρώτα πρέπει να ανασάνης μπροστά στον ήλιο 

Κι αφού λυτρώσεις στην ψυχή σου τον οίστρο4 

του βαρβάρου Έβγα στο δρόμο. 

Κ’ εκεί, 

Προ πάντων, 

Μην φοβηθείς το πάτημά σου. 

1. «δε με μέλλει»: δεν με νοιάζει, δεν με ενδιαφέρει 

2. βλύσμα: εκρηκτικός ήχος (μτφ.) (από το ρ. βλύζω: αναβλύζω, ξεπηδώ ορμητικά) 

3. ο αχάτης: ημιπολύτιμος πολύχρωμος λίθος  

4. ο οίστρος: κατάσταση ψυχικής και πνευματικής έξαρσης 

[Α. Εμπειρίκος, 1934 • Προϊστορία ή Καταγωγή, εκδ. Άγρα, Αθήνα 2014, διατηρήθηκε η ορθογραφία του ποιήματος]. 

Θέμα Α 

Α1. Να συνοψίσετε σε 70-80 λέξεις τους λόγους στους οποίους, σύμφωνα με το Κείμενο 1, οφείλεται η υπογεννητικότητα. 

Θέμα Β 

Β1. Να γράψετε στο τετράδιό σας δίπλα στον αριθμό της Στήλης Α το γράμμα από τη Στήλη Β που αντιστοιχεί στην ορθή απάντηση, με βάση το περιεχόμενο των Κειμένων 1 και 2 (χωρίς αναφορά σε χωρία του κειμένου): 

Β2. α. Η τρίτη παράγραφος του Κειμένου 1 («Προς επίρρωση…πανεπιστημιακή εκπαίδευση») αναπτύσσεται με τον τρόπο του αιτίου-αποτελέσματος. Να επισημάνετε το αίτιο και δύο από τα αποτελέσματα (μονάδες 3) και να δηλώσετε ποια πρόθεση της συντάκτριας εξυπηρετεί η συγκεκριμένη επιλογή (μονάδες 3). 

β. Στο Κείμενο 2  να γράψετε τι δηλώνουν οι έντονα υπογραμμισμένες λέξεις Γιατί (το πρώτο του κειμένου) και λοιπόν, κάνοντας αναφορά στα νοήματα που αυτές συνδέουν σε κάθε περίπτωση (μονάδες 4). 

Β3. Στο Κείμενο 2 να εξηγήσετε τη λειτουργία των παρακάτω γλωσσικών επιλογών: 

• το ασύνδετο σχήμα: «Λέγεται συνήθως…συμβιβασμούς·» (μονάδες 4),  

• το πρώτο πληθυντικό πρόσωπο: «Μπορούμε…προσδιορίζομε» (μονάδες 2) και  

• τη συνυποδήλωση/μεταφορά: «ανθρώπους που διαρκώς καλπάζουν ορμητικά προς τα εμπρός» (μονάδες 4). 

Θέμα Γ 

Γ1. Ποιες είναι οι προτροπές του ποιητικού υποκειμένου προς τον αναγνώστη/την αναγνώστρια; Να τεκμηριώσετε την απάντησή σας με τρεις (3) διαφορετικούς μεταξύ τους κειμενικούς δείκτες από το ποίημα. Πώς θα ανταποκρινόσουν εσύ στο κάλεσμα αυτό του ποιητικού υποκειμένου; (150-200 λέξεις)  Μονάδες 15 

Θέμα Δ 

Δ1. Αξιοποιώντας δημιουργικά ιδέες από τα Κείμενα αναφοράς 1 και 2, σε ένα άρθρο 350-400 λέξεων που θα αναρτηθεί στη σχολική εφημερίδα:  α) να εξηγήσετε για ποιους λόγους, κατά τη γνώμη σας, αυξάνονται τα επίπεδα μοναξιάς στην εποχή μας και β) να προτείνετε τρόπους με τους οποίους θα μπορούσαν να συνεργάζονται οι νέοι με τους ανθρώπους της τρίτης ηλικίας, ώστε να θεραπευτεί η μοναξιά και των δύο γενεών.  

Ενδεικτικές απαντήσεις

Θέμα Α

Λόγοι υπογεννητικότητας: 

1. κοινωνικοπολιτικά δεδομένα (κόστος βιοπορισμού, απουσία κοινωνικού κράτους, εργασιακή επισφάλεια και υπερεργασία)

2. υπαρξιακή κρίση (μεταβολή και αστάθεια στην τεχνολογία, περιβάλλον) 

3. (ειδικότερη έκφανση του 2) ψυχολογική πίεση από πρότυπα των κοινωνικών δικτύων

Η υπογεννητικότητα οφείλεται σε κοινωνικοπολιτικά δεδομένα και ψυχολογικούς παράγοντες. Πιο συγκεκριμένα, το φαινόμενο προκαλείται από το υψηλό κόστος βιοπορισμού σε συνδυασμό με την απουσία κοινωνικού κράτους για τη στήριξη των νέων οικογενειών και την υπερεργασία. Βέβαια, υπάρχουν και ψυχολογικοί παράγοντες που παρακωλύουν τους νέους, όπως η υπαρξιακή κρίση λόγω της έντονης μεταβολής των δεδομένων στην τεχνολογία και το περιβάλλον. Εξαιτίας αυτού, η χρήση των κοινωνικών δικτύων επιφέρει ψυχολογική πίεση οφειλόμενη στην τελειότητα των παρουσιαζόμενων προτύπων, με συνέπεια οι νέοι να αδρανούν. (81 λέξεις)

Θέμα Β

Β1

(Βάζουμε αιτιολόγηση, ενώ δεν ζητείται για να διευκρινιστεί ο λόγος επιλογής του κάθε στοιχείου. ΔΕΝ ΑΠΑΙΤΕΙΤΑΙ ΟΙ ΜΑΘΗΤΕΣ ΝΑ ΠΑΡΑΠΕΜΨΟΥΝ ΣΕ ΧΩΡΙΟ)

1- β ("...η πλειονότητα των κρατών...κάτω από το όριο αναπλήρωσης")

2- β ("...σκιαγραφεί μια διάχυτη υπαρξιακή αβεβαιότητα...")

3- α ("...καλλιεργούν εξειδανικευμένα πρότυπα σχέσεων")

4- α ("η ιστορία χρειάζεται και τα δύο ρεύματα")

5- α ("Όπως αντίθετα υπάρχουν και γέροντες ριζοσπαστικοί")

Β2

α. Στην τρίτη παράγραφο του κειμένου 1 έχουμε οργάνωση του λόγου στη βάση αιτίου και αποτελέσματος, όπου αίτιο είναι η χρήση των κινητών και αποτελέσματα η αλλαγή στον τρόπο αλληλεπίδρασης των νέων, η αύξηση των επιπέδων άγχους και της μοναξιάς κ.α. Με αυτόν τον τρόπο, η συντάκτρια προσπαθεί να ερμηνεύσει το φαινόμενο και να αναδείξει τις αιτίες που το προκαλούν. Ειδικότερα, στόχος είναι η κατανόηση και εξήγηση της χρήσης των smartphone ως λόγου εμφάνισης της υπογεννητικότητας. Επισημαίνεται ότι τα κοινωνικά δίκτυα οδηγούν σε αποδυνάμωση της ουσιαστικής επικοινωνίας, η ενίσχυση του αισθήματος αποξένωσης και η επιβάρυνση της ψυχικής κατάστασης των νέων. Παράλληλα, τονίζεται ότι οι διαδικτυακές εφαρμογές καλλιεργούν πρότυπα τελειότητας και επιτυχίας, τα οποία δημιουργούν υπερβολικές απαιτήσεις και απομακρύνουν πολλούς νέους από την προοπτική της δημιουργίας μιας νέας οικογένειας. 

β. Το "γιατί" στο κείμενο του Παπανούτσου δημιουργεί μια έντονη αντίθεση ανάμεσα στο κείμενο που βρίσκεται πριν και μετά τη λέξη αυτή. Με τη χρήση της συγκεκριμένης διαρθρωτικής λέξης ο δοκιμιογράφος δίνει έμφαση στη διαφορά που υπάρχει ανάμεσα στο αναμενόμενο και την εξαίρεση. Δηλώνει εμφατικά και αιτιολογεί τη θέση του ότι, παρόλο που τα νιάτα συνδέονται με την ενεργητικότητα και το πάθος και τα γηρατειά με την αδράνεια, υπάρχουν και νέοι που είναι υποχωρητικοί, αλλά και γηραιότεροι που είναι δυναμικοί. 

Από την άλλη, η χρήση του "λοιπόν" είναι συμπερασματική και ανακεφαλαιωτική όσων έχουν αναφερθεί ανωτέρω στο κείμενο. Πιο συγκεκριμένα, έχοντας παρουσιάσει τις δύο τάσεις που αντιπροσωπεύουν τα νιάτα και τα γηρατειά, αλλά και τις εξαιρέσεις τους, καταλήγει στη σκέψη πως είναι υπαρκτές και ωφέλιμες για την πορεία και την εξέλιξη της ιστορίας επιτελώντας η καθεμία το ρολό της ιδιαίτερο ρόλο. 

Β3. Το ασύνδετο σχήμα αξιοποιείται για να παρατεθούν όλα τα απαραίτητα στοιχεία που θα περιγράψουν με εμβρίθεια τα χαρακτηριστικά της νεανικής ηλικίας (ριζοσπαστικότητα, επαναστατικότητα, αδιαλλαξία). Επιπλέον, δίνει ταχύτητα στο λόγο, με αποτέλεσμα ο αναγνώστης αντιλαμβάνεται την ένταση και την ορμητικότητα του νέου.

Το α' πληθυντικό εκφράζει την εγγύτητα του δοκιμιογράφου με τον αναγνώστη, καθώς τον βλέπει ως συνεργάτη στην πορεία ανακάλυψης και ερμηνείας των χαρακτηριστικών της κάθε ηλικίας και της λειτουργικότητάς τους ως προς το πλαίσιο της κοινωνίας. Έτσι, ο αναγνώστης δεσμεύεται και ακολουθεί απρόσκοπτα και με στοχαστική διάθεση το συλλογισμό του Παπανούτσου. Επίσης, δημιουργείται η αίσθηση της καθολικότητας της δυνατότητας προσδιορισμού των ιδιαίτερων εξαιρέσεων που περιγράφονται, αφού όλοι μπορούμε να καταλήξουμε σε αυτόν. 

Θέμα Γ

Το ποιητικό υποκείμενο τονίζει την ανάγκη της αγωνιστικότητας, της ενεργητικότητας και της αξιοποίησης κάθε ευκαιρίας στη ζωή. Καλεί τον αναγνώστη να ζήσει με ένταση και χαρά και να διώξει τη θλίψη. Μέσα από τη χρήση της προστακτικής και της προτρεπτικής υποτακτικής μάς ζητά με τρόπο επιτακτικό να απομακρυνθούμε από την απαισιοδοξία ("Χτύπα τη θλίψη", "να πολεμήσης", "να χαρής") και να αδράξουμε τη μέρα, επιμένοντας στην έννοια της χαράς που επαναλαμβάνεται ("να χαρής", "να χαρής"). Στη συνέχεια, μας καλεί να αρνηθούμε την πίκρα όποιος κι αν μας την προσφέρει δημιουργώντας μια οπτική και οσφρητική εικόνα ("κι όχι να πίνης ξύδι...πρέπει μέλι"). Έπειτα, δηλώνεται με επίταση η σημασία της απόλαυσης που αισθητοποιείται μέσα από μία μεταφορά: πρέπει να ανασάνουμε μπροστά στον ήλιο, δηλαδή να νιώσουμε την ανακούφιση και το φως της ελευθερίας. Μόνο έτσι θα καταφέρουμε να φτάσουμε στην αυτογνωσία και στο να ζήσουμε τη ζωή με τρόπο αυθεντικό και ουσιαστικό. Προσωπικά, νομίζω ότι η ζωή είναι σημαντικό να βιώνεται με με αισιοδοξία, δύναμη και διάθεση για αγώνα. Αισθάνομαι ότι θέλω να γίνω πιο ενεργητική και να διεκδικήσω αυτό που δικαιούμαι, δηλαδή την επιλογή που είναι στο χέρι μου: να ζήσω στο έπακρο! 

Θέμα Δ

Επικοινωνιακό πλαίσιο: 

Πομπός: εγώ ως μαθητής και άνθρωπος

Δέκτης: συμμαθητές (κυρίως), καθηγητές και ευρύτερο κοινό (άρα οικείο και προσωπικό ύφος)

Μήνυμα: λόγοι μοναξιάς, τρόποι αντιμετώπισης για καταπολέμηση σε σχέση και με τρίτη ηλικία

Μέσο: σχολική εφημερίδα

Είδος κειμένου: άρθρο (άρα τίτλος και αφόρμηση)

Προθετικότητα: περιγραφή, πειθώ

Ιδέες 

α. αγωνία απόκτησης δεξιοτήτων, υπερβολικό πρόγραμμα δραστηριοτήτων, συνέχεια απασχολημένοι

κοινωνική δικτύωση (το ασήμαντο προβάλλεται ως κάτι σημαντικό, αδυναμία αξιολόγησης, απομόνωση, φόβος αποτυχίας)

ψηφιακός γραμματισμός (δεν τον διαθέτουν οι γηραιότεροι)

απομάκρυνση και κοινωνικός φόβος

β. σύνδεση με ηλικιωμένους στο πλαίσιο της οικογένειας 

εθελοντικές δράσεις από το σχολείο, το δήμο κ.λπ.

Μαζί και μόνοι

Τον τελευταίο καιρό ζητάω συχνά από φίλους να βγούμε για να παίξουμε ποδόσφαιρο, αλλά κανείς δεν είναι διαθέσιμος. Αυτό το γεγονός με έχει προβληματίσει και αποτέλεσε την αιτία να σκεφτώ βαθύτερα το πρόβλημα της μοναξιάς στις μέρες μας, αλλά και να μοιραστώ τις σκέψεις μου για το δύσκολο αυτό ζήτημα. 

Είναι γνωστό ότι οι καθημερινές μας υποχρεώσεις γεμίζουν το πρόγραμμά μας με δραστηριότητες, στις οποίες είμαστε όλοι μαζί. Ωστόσο, ποτέ κανείς δεν προλαβαίνει να συνδεθεί πραγματικά με τους φίλους του και να τους γνωρίσει σε βάθος. Στο φροντιστήριο και στα αθλήματα είμαστε μαθητές και αθλητές, όμως σπάνια λειτουργούμε ως πραγματικοί φίλοι. 

Επιπλέον, ένα μεγάλο μέρος της ημέρας μας αναλώνεται μπροστά σε μια οθόνη. Επικοινωνούμε μέσω των κοινωνικών δικτύων με εικονίδια και βίντεο, τα οποία προσπερνάμε βιαστικά. Έτσι, οι ανθρώπινες σχέσεις γίνονται πιο επιφανειακές και η απομόνωση επικρατεί, παρότι είμαστε συνεχώς «συνδεδεμένοι».

Από την άλλη πλευρά, υπάρχει μια όαση για τη ψυχολογία μας που μένει αναξιοποίητη. Οι παππούδες μας συχνά μένουν μόνοι, χωρίς συχνή επικοινωνία με συγγενείς ή φίλους, με αποτέλεσμα να νιώθουν εγκαταλελειμμένοι κι εμείς να χάνουμε την ευκαιρία να ακούσουμε τις εμπειρίες τους, αλλά και να ανταλλάξουμε μαζί τους γνώσεις και συναισθήματα.

Για αυτόν τον λόγο, το αίσθημα της μοναξιάς είναι σημαντικό να αντιμετωπιστεί με την ενίσχυση της ουσιαστικής επικοινωνίας. Είναι καλό να αφιερώνουμε περισσότερο χρόνο στις προσωπικές σχέσεις και σε δραστηριότητες που φέρνουν τους ανθρώπους κοντά, όπως ο αθλητισμός, οι εκδρομές και οι εθελοντικές δράσεις ιδιαίτερα σε σχέση με τους ηλικιωμένους. 

Για παράδειγμα, μπορούμε να επισκεπτόμαστε πιο συχνά τους παππούδες μας. Επίσης, μπορούν οι δήμοι και τα πολιτιστικά κέντρα, να δώσουν ευκαιρίες για πρωτοβουλίες που θα συνδέσουν αυθεντικά εμάς τους νέους με τα άτομα τρίτης ηλικίας, ώστε να παρουσιάζουμε παραστάσεις και να προσφέρουμε συντροφιά και βοήθεια στους μεγαλύτερους. Παράλληλα, εμείς θα ωφελούμαστε από τη σοφία, τη γνώση και την αγάπη τους. Με αυτόν τον τρόπο δημιουργούνται δεσμοί αλληλεγγύης και αμοιβαίου σεβασμού.

Συμπερασματικά, η μοναξιά αποτελεί ένα σοβαρό πρόβλημα της εποχής μας, το οποίο όμως μπορεί να αντιμετωπιστεί όταν επιλέξουμε να έρθουμε πιο κοντά ο ένας στον άλλον. Η αγάπη και η συντροφιά είναι δίπλα μας, αρκεί να της δώσουμε μια ευκαιρία χωρίς να αναλωνόμαστε από την καθημερινότητα.