Μοναξιά μου όλα, μοναξιά μου τίποτα

 

Μοναξιά μου όλα, μοναξιά μου τίποτα

Όταν έφυγα από το Παρίσι για τη Νέα Υόρκη, πήγα για μια δουλειά που έμοιαζε περιζήτητη και για την ευκαιρία να μπω στον «πραγματικό κόσμο», όπως αρέσει στον πατέρα μου να λέει. Πήγα όμως και για να απαλλαγώ από τη μοναξιά: να δουλεύω σ’ έναν ουρανοξύστη με αγγλόφωνους συναδέλφους και να βγαίνω το βράδυ για ποτό με φίλους, όπως κάνουν οι φυσιολογικοί άνθρωποι. Πράγματι, ένιωθα πολύ λιγότερο μόνος. Ταυτόχρονα, όμως, ένιωθα και πιο άδειος. Δεν μου απέμενε ο χρόνος για σκέψη, κάτι που ήλπιζα πως θα με οδηγούσε, με τον τρόπο του, στην ευτυχία.

Προσπαθούσα να βρω μερικές στιγμές μοναξιάς. Περπατούσα πάνω κάτω στο Μανχάταν, αλλά ακόμη κι όταν ήμουν μόνος στον δρόμο, ανάμεσα σε βιαστικούς ανθρώπους που δεν μου έδιναν την παραμικρή σημασία, δεν μπορούσα να νιώσω ό,τι ένιωθα στη Γαλλία. Υπήρχαν απλώς πάρα πολλοί άνθρωποι με τους οποίους μπορούσα να μιλήσω: πάρα πολλά μηνύματα, παλιοί φίλοι που έρχονταν να με δουν, πάρτι στα οποία με παρέσερναν. Ένιωθα την ελευθερία μου να στενεύει. Το μυαλό μου είχε όλο και λιγότερο χώρο να περιπλανηθεί. Ήταν ευχάριστο, ασφαλώς. Το να μη νιώθεις μοναξιά είναι παρήγορο. Ήξερα όμως ότι κάτι πολύτιμο χανόταν.

Η μοναξιά είναι κόλαση· το ήξερα. Κι όμως, δεν μπορούσα παρά να τη λαχταρήσω ξανά. Έστω για μια στιγμή.

Πρόσφατα με πήρε τηλέφωνο η Ζοζεφίν από το Λονδίνο, όπου είχε αρχίσει μεταπτυχιακές σπουδές στο Royal College of Art. Μιλήσαμε λίγο. Καθόταν, μου είπε, σε ένα καφέ στο Somerset House. Μου είπε επίσης ότι, στο υπόλοιπο εκείνου του καλοκαιριού στο Παρίσι, δεν είχε μιλήσει ούτε μία φορά με κάποιον που να μην ήταν σερβιτόρος, υπάλληλος ή οδηγός ταξί. Δεν είχε ξαναπροσπαθήσει να πλησιάσει άλλους ανθρώπους. Ο Φορτουνέ παρέμενε η βασική της συντροφιά.

Τώρα που είχε επιστρέψει στις σπουδές, ένιωθε τη μοναξιά να κλείνει γύρω της πιεστικά. Κι όμως, μου είπε, ένιωθε «πιο συνειδητοποιημένη»: καταλάβαινε καλύτερα τον εαυτό της και τον κόσμο. Καμία επίδειξη κοινωνικής ζωής, καμία ιστορία για μεγαλεία δεν της είχε προσφέρει όσα της πρόσφερε ο χρόνος που πέρασε με τον εαυτό της, ακόμη κι όταν αυτό πονούσε αφόρητα.

Ύστερα μου απήγγειλε μια φράση της Σόνταγκ, την οποία διάβαζε την πρώτη μέρα που συναντηθήκαμε δίπλα στον Σηκουάνα: «Μόνη, μόνη. Είμαι μόνη — και πονάω… Κι όμως, για πρώτη φορά, παρά την αγωνία και τις δυσκολίες της πραγματικότητας, είμαι εδώ. Νιώθω γαλήνια, ακέραιη, ΕΝΗΛΙΚΗ».

Η μοναξιά είναι κόλαση· το ήξερα. Κι όμως, δεν μπορούσα παρά να τη λαχταρήσω ξανά. Έστω για μια στιγμή.

Πηγή: https://www.lifo.gr/apopseis/idees/monaxia-moy-ola-monaxia-moy-tipota

Δραστηριότητες

1. Τι ιδιότητα πιστεύετε ότι έχει ο συγγραφέας του κειμένου;

2. Τι ζήτημα αντιμετωπίζει ο συγγραφέας του κειμένου;

3. Σας έχει συμβεί να αισθανθείτε παρόμοια με τον συγγραφέα; 

4. Ακούστε το τραγούδι και σχολιάστε ξανά τον τίτλο του κειμένου. Στη συνέχεια, συζητήστε το μήνυμα που θεωρείτε ότι μεταδίδει το τραγούδι και τη σύνδεση με το κείμενο. Κάντε το ίδιο και για το δεύτερο τραγούδι. 

Εκδοχή για επίπεδο Β1

Μοναξιά μου όλα, μοναξιά μου τίποτα

Πάντα πίστευα ότι είμαι ένας άνθρωπος που αγαπά τη μοναξιά. Όταν πήγα στο Παρίσι, ήθελα να είμαι μόνος και να έχω χρόνο για τον εαυτό μου. Μου άρεσε να περπατάω στους δρόμους, να κάθομαι μόνος και να παρατηρώ τους ανθρώπους.

Εκεί γνώρισα τη Ζοζεφίν. Είχε έρθει στο Παρίσι λίγους μήνες πριν. Τα βράδια πήγαινε συχνά σε ένα καφέ και κοιτούσε τους ανθρώπους γύρω της. Με καλούσε πολλές φορές να βγούμε μαζί ή να πάμε σε κάποια εκδήλωση. Εγώ όμως συνήθως αρνιόμουν, γιατί ήθελα να συνεχίσω να είμαι μόνος.

Σιγά σιγά κατάλαβα ότι η Ζοζεφίν περνούσε δύσκολα. Δεν είχε πολλούς ανθρώπους γύρω της και ήθελε να μιλήσει με κάποιον. Οι προσκλήσεις της ήταν ένας τρόπος να έχει παρέα. Αυτό με έκανε να σκεφτώ περισσότερο τη δική μου σχέση με τη μοναξιά.

Κάποιες φορές μου άρεσε να είμαι μόνος. Είχα χρόνο να σκέφτομαι, να διαβάζω και να κάνω ό,τι ήθελα. Άλλες φορές όμως ένιωθα ότι μου έλειπαν οι άνθρωποι και η παρέα τους.

Αργότερα έφυγα από το Παρίσι και πήγα στη Νέα Υόρκη. Εκεί η ζωή μου ήταν διαφορετική. Είχα δουλειά, συναδέλφους και περισσότερες συναντήσεις με ανθρώπους. Παρόλο που ήμουν συνέχεια με κόσμο, υπήρχαν στιγμές που ένιωθα πάλι μόνος.